Μήνας: Απρίλιος 2012

Ομιλία Γιώργου Καλαντζή, Γενικού Γραμματέα Θρησκευμάτων, 5/4/2012 στην εκδήλωση του Π80 «Πώς μπορεί να είναι χρήσιμη και φιλολαϊκή η πολιτική»

Συντάκτης: – 05/04/2012

Αγαπητές φίλες και φίλοι, σκοπός της πολιτικής είναι η ευτυχία. Το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης θα εξακολουθήσει να έχει την υποστήριξη των πολλών και την συνακόλουθη νομιμοποίηση όσο πείθει, όσο διασφαλίζει, ότι είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο κεντρικός στόχος, η ευτυχία. Όχι η ατομική ευτυχία αλλά η ευτυχία των περισσοτέρων και, ιδανικά, όλων. Η Δημοκρατία, λοιπόν, είναι ένα μέσο, όχι αυτοσκοπός. Γι’ αυτό δεν πρέπει να λαμβάνεται ως δεδομένη ιδιαίτερα από τη γενιά που είχε την ευτυχία να μην έχει άλλες εμπειρίες. Ένας δυστυχισμένος λαός που αισθάνεται ότι δεν έχει αύριο, θα στραφεί εναντίον του πολιτικού συστήματος που εκείνη τη στιγμή λειτουργεί και θα αναζητήσει σωτήρες, θα αναζητήσει άλλες λύσεις. Όλες οι αλλαγές καθεστώτος στην παγκόσμια ιστορία έχουν αιτιώδη σύνδεση με βαθιές οικονομικές κρίσεις. Οφείλουμε αυτό να το έχουμε κατά νου όταν κάνουμε τις αναλύσεις μας από την ασφάλεια της ελευθερίας του λόγου που έχει κατακτήσει η χώρα μας μετά το 1974.

Η ευτυχία είναι ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και εκ φύσεως ανολοκλήρωτο αίτημα. Αφορά το παρελθόν ως σύγκριση, το παρόν ως βίωμα και το μέλλον ως ελπίδα. Αυτή ακριβώς η τελευταία διάσταση είναι που κυριαρχεί στην πολιτική. Η ελπίδα. Δεν υπάρχει ψήφος επιβράβευσης για όσα έγιναν διότι αυτά, πολύ απλά, έγιναν, τελείωσαν. Υπάρχει ψήφος προσδοκίας, ψήφος ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.

Κι εδώ ανακύπτει το εξής στρατηγικό πρόβλημα για κάθε πολιτικό. Αν για να κερδίσει τις εκλογές πρέπει να υποσχεθεί μια καλύτερη ζωή, τότε ποιο είναι τα όριο όπου οι υποσχέσεις σταματούν; Η αλήθεια είναι ο τοίχος πάνω στον οποίο σπάει το κεφάλι της η άμετρη ελπίδα που καλλιεργούν μαζί, ο πολιτικός και οι πολίτες.

Αλήθεια και Ελπίδα συγκρούονται στις εκλογές γι’ αυτό και τελικά το θεμελιώδες ερώτημα για πολίτες και πολιτικούς είναι ένα: πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε. Φαίνεται ότι όσο η κρίση μεγαλώνει, δυστυχώς, τόσο λιγότερη αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε. Έτσι εμφανίζονται κόμματα που ενώ σε φυσιολογικές εποχές όσα λένε θα προκαλούσαν μόνο γέλιο ή θα περιορίζονταν σ’ ένα δυσδιάκριτο περιθώριο, τώρα κινητοποιούν πλήθη και εμφανίζουν δυναμική κοινοβουλευτικής καταγραφής.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση όσοι πιστεύουμε στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ειρήνη, στην ανάγκη η κοινωνία να κυριαρχεί επί των αγορών, στο απλό γεγονός ότι χωρίς παραγωγή πλούτου η αναδιανομή του είναι μια αισχρή απάτη, γνωρίζουμε καλά ότι ο δρόμος της ευημερίας και της ελπίδας προϋποθέτει μεταρρυθμίσεις με στόχο την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας αλλά και της διανομής του παραγόμενου πλούτου. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται σε μια μέρα, δεν γίνεται χωρίς κόστος, προϋποθέτει ταξικές συγκρούσεις και δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί ειδικά σ’ εκείνους που υποφέρουν από την κρίση τώρα. Αν τώρα δεν έχω ψωμί τι με νοιάζει το αύριο;

Γι’ αυτό και ο μεταρρυθμιστικός λόγος έχει ένα αξεπέραστο πρόβλημα, ειδικά για την τηλεοπτική μας εποχή. Ενώ εμείς χρειαζόμαστε 2 παραγράφους για να εξηγήσουμε κάτι, ο λαϊκιστής χρειάζεται 3 λέξεις. Εμείς μιλάμε 4 λεπτά κι εκείνος 4 δευτερόλεπτα. Εμείς επικαλούμαστε τη λογική, την ιστορία, ο λόγος μας προϋποθέτει ένα επίπεδο εκπαίδευσης και κατανόησης από εκείνον που ακούει. Εμείς έχουμε συγκεκριμένη σχέση με το χρόνο που περιλαμβάνει το χθες, το σήμερα αλλά κυρίως σχεδιάζει το αύριο. Ο λαϊκιστής μιλά στο συναίσθημα, λατρεύει το τώρα, σαν να μην υπάρχει χθες και αύριο, και καλλιεργεί το μίσος σε κάθε τι διαφορετικό διατρανώνοντας την πίστη του στη λογική ότι αν δεν έχω κι εγώ κατσίκα τότε σκοπός είναι να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.

Θα σας πω ένα παράδειγμα από το δικό μου πεδίο αρμοδιοτήτων. Η Αθήνα πρέπει να αποκτήσει ένα δημόσιο Τέμενος για να μπορούν να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι έλληνες πολίτες, οι νόμιμοι μετανάστες αλλά και οι επισκέπτες μας. Προσωπικά υποστηρίζω ότι αυτό αφορά και τους παράνομους μετανάστες γιατί η θρησκευτική λατρεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα που δεν πρέπει να συνδέεται με τον τρόπο εισόδου στη χώρα. Πέρα από αυτά όμως, είναι εντελώς απαράδεκτο για μα σύγχρονη, ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία να αρνείται έμμεσα το δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση της λατρείας.

Χρειαζόμαστε ένα δημόσιο Τέμενος ώστε να μπορέσουμε να επιβάλλουμε το νόμο στους δεκάδες άτυπους χώρους προσευχής αλλά και να εξαλείψουμε οριστικά το φαινόμενο μετατροπής δημόσιων χώρων σε χώρους θρησκευτικής λατρείας. Τον Αύγουστο έρχεται το Ραμαζάνι. Η ελληνική Πολιτεία είχε υποσχεθεί ότι θα υπήρχε Τζαμί ως τότε στην Αθήνα αλλά αυτό δεν θα γίνει, γιατί ο κ.Βορίδης ως Υπουργός Μεταφορών και Υποδομών αρνείται να εφαρμόσει το νόμο που ψήφισε ολόκληρη η Βουλή πλην του ΛΑΟΣ, του οποίου είναι στέλεχος. Αν δεν είχε πέσει η κυβέρνηση τώρα οι μπουλντόζες θα δούλευαν. Αν οι Μουσουλμάνοι πάνε πάλι στις πλατείες για να διαμαρτυρηθούν για την τακτική της ελληνικής Πολιτείας, τι θα γίνει; Ποιος θα έχει την ευθύνη για τα επεισόδια, για τη θρησκευτική βία που θα προκληθεί;

Φίλες και φίλοι, είδατε πόση ώρα μίλησα γι’ αυτό το θέμα. Ο λαϊκιστής θα πει απλώς, «εδώ πεινάνε οι Έλληνες και εσείς πάτε να δώσετε εκατομμύρια ευρώ για να βάλετε τον μιναρέ δίπλα στην Ακρόπολη». Θα πει επίσης «να κάνουν οι Τούρκοι την Αγία Σοφία, εκκλησία και μετά φτιάχνουμε εμείς τζαμί στην Αθήνα» ή θα αναζητήσει μια απίθανη χώρα στο χάρτη που καταπιέζει τους χριστιανούς και θα απαιτήσει να γίνει πρώτα εκεί μια ορθόδοξη εκκλησία και μετά στην Αθήνα ένα τζαμί.

Θα πω μόνο κάτι τελευταίο ειδικά για το τι γίνεται σε άλλες χώρες. Όποια χώρα επιλέγεις ως παράδειγμα, αυτό τελικά χαρακτηρίζει εσένα. Αν το όνειρο εκείνων που έχουν τέτοια επιχειρήματα, είναι να γίνει η Ελλάδα μια τέτοια απίθανη χώρα όπου η εξουσία αποφασίζει ανεξέλεγκτα, όπου το πρόσωπο και η θέληση ενός πολιτικού ή θρησκευτικού ηγέτη είναι πάνω από το νόμο, όπου το Σύνταγμα δεν εξασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε εμείς οφείλουμε να τους πούμε το μεγάλο όχι.

Φίλες και φίλοι, το 1974 ξεκίνησε μια πορεία. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Από το 1821 προσπαθούμε μονίμως να γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Πάντα ξεκινάμε και πάντα το αφήνουμε στη μέση. Δυστυχώς είμαστε ένας πολιτισμός του μισοτελειωμένου, ένας πολιτισμός που λατρεύει το μερεμέτι.

Αν σήμερα οφείλουμε να ενώσουμε δυνάμεις για να κάνουμε κάτι, αν θέλουμε να δώσουμε κάποια πραγματική σημασία στη λέξη «φιλολαϊκός», τότε αυτό που είναι καθήκον μας να πράξουμε δεν είναι άλλο από το να ολοκληρώσουμε, επιτέλους, τη δουλειά. Να γίνουμε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος. Κι αυτό σημαίνει μεταρρυθμίσεις. Εμπρός λοιπόν, ας κάνουμε το χρέος μας ξεκινώντας από εκεί που σταμάτησε η γενιά της Μεταπολίτευσης.

Διδάγματα από τους Υπουργούς του Σαμαρά: το ποτάμι μπορεί να γυρίσει πίσω

Συντάκτης: – 02/04/2012

1. Ο μύθος των «άφθαρτων» πολιτικών της «λαϊκής δεξιάς» …και η αλήθεια του Μάκη Βορίδη

Το νομοσχέδιο Βορίδη για τα ταξί διατηρεί κλειστή την αγορά ταξί και δεν εισάγει κανένα έλεγχο στην μαύρη αγορά αδειών.

Αυτό το αστείο νομοσχέδιο έχει, φυσικά, την αποδοχή του ίδιου του Προέδρου του ΣΑΤΑ που διέλυσε την τουριστική περίοδο το καλοκαίρι, που έριχνε λάδια στους δρόμους, που διαγράφηκε από τον κ. Σαμαρά επειδή απειλούσε ότι θα «λιώσει» τον Διοικητή του ΙΚΑ αλλά τώρα εισέρχεται δαφνοστεφής στη Συγγρού. Ο «άτεγκτος» Σαμαράς που θα ορθώσει το ανάστημά του στην Ευρώπη δεν κατάφερε να ορθώσει ανάστημα ούτε στον Θύμιο!

 

Εμείς θυμίζουμε ότι περίπου 200 Βουλευτές στις 12 Φεβρουαρίου 2012, ψήφισαν την απελευθέρωση των ταξί και ιδιαίτερα την άρση των περιορισμών στον αριθμό και την αξία των νέων αδειών.

 

Ο Μ.Βορίδης ως «μοντέρνος» πολιτικός, δεν έκανε τα «γλυκά μάτια» μόνο στον Θύμιο αλλά δεν διστάζει:

 

  • Να εξυπηρετήσει τους πρώην πιλότους της ΟΑ, επαναφέροντας τους στην ΥΠΑ όπου απολαμβάνουν μια ωραιότατη αργομισθία με χρήματα του ελληνικού λαού.
  • Να κάνει ρουσφέτι στο ρουσφέτι εξυπηρετώντας ειδικές ομάδες ιδιοκτητών φορτηγών ΔΧ
  • Να χαρίσει σε μικροσυντεχνίες κάποιων ιδιωτικών ΚΤΕΟ την δυνατότητα να λειτουργούν χωρίς πραγματικό έλεγχο για την τεχνική τους επάρκεια. Εξομοιώνει τα κέντρα τεχνικού ελέγχου των οχημάτων με απλά συνεργεία αυτοκινήτων. Έτσι ενισχύει την ασυδοσία και τη διαφθορά οδηγώντας σε αύξηση του κόστους για τον πολίτη και μείωση των δημόσιων εσόδων. Πόσα από τα ΚΤΕΟ που ωφελούνται έχουν την έδρα τους στην Περιφέρεια Αττικής όπου εκλέγεται ο Βορίδης;

 

2. Ο μύθος των «τεχνοκρατών» και των «καθηγητών Πανεπιστημίου» χωρίς «κομματικό χρώμα» … και η αλήθεια του Γιώργου Μπαμπινιώτη


Η πρώτη κίνησή του ήταν να διορίσει μια «Επιτροπή για την Εφαρμογή του Νόμου» στην οποία μετέχουν ακριβώς όλοι όσοι δεν θέλουν να εφαρμοστεί ο νόμος. Φωνάξαμε τον λύκο να μας πει πώς θα φυλάξουμε τα πρόβατα για να μην τα φάει…


Η δεύτερη κίνηση ήταν να αποσυνδέσει τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ από την εκλογή των συμβουλίων διοίκησης. Δηλαδή έκανε ακριβώς αυτό που ήθελε η μειοψηφία που με την βία (ξύλο, ύβρεις, καταστροφή αυτοκινήτων και γραφείων κλπ) δεν αφήνει να γίνουν οι εκλογές. Πάλι καλά που δεν έδωσε και bonus σε όσους δεν εφάρμοσαν το νόμο!

 

Ένας υπηρεσιακός Υπουργός ενός μήνα, επιδιώκει να τινάξει στον αέρα μια μεταρρύθμιση που ψήφισαν τα 2/3 του Ελληνικού Κοινοβουλίου, την μοναδική που δεν μας επέβαλλε η Τρόικα και δεν στοίχισε ούτε ένα ευρώ στον έλληνα φορολογούμενο. Και το έκανε αυτό ενώ Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας είναι ο πρώην διευθυντής του Α.Σαμαρά και από τους βασικούς συντελεστές στην επίτευξη της συναίνεσης για το νέο νόμο. Ο Μπαμπινιώτης διέπραξε ύβρη απέναντι στη κοινοβουλευτική δημοκρατία και θα έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί.

 

Φυσικά ο κύριος καθηγητής δεν λειτούργησε μόνο ως εκπρόσωπος μιας αντιδραστικής συντεχνίας αλλά και ως κοινός ρουσφετολόγος για τα «δικά» του παιδιά. Με τροπολογίες φροντίζει να εξυπηρετήσει τους δικούς του συνεργάτες από το πρώην Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τους συνδικαλιστές, τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων και, φυσικά, να κλείσει κάποια ζητήματα του Αρσάκειου (στο οποίο είναι πάντα Πρόεδρος διότι, μόνος αυτός, δεν βλέπει κάποιο ασυμβίβαστο μεταξύ της θέσης του Υπουργού Παιδείας και της θέσης του ιδιοκτήτη ιδιωτικού σχολείου). Κι όλα αυτά βέβαια με χρήματα του ελληνικού λαού.

 

Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός της χώρας δεν είναι σε θέση να αντισταθεί στις πρακτικές Βορίδη-Μπαμπινιώτη, είμαστε υποχρεωμένοι να καλέσουμε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τους Υπουργούς του Κινήματος που μετέχουν στη κυβέρνηση, και τη Κοινοβουλευτική μας ομάδα, να μην υποκύψουν στο «Σύνδρομο της Κερατέας» που τόσο ακριβά πλήρωσε ο ελληνικός λαός όλα αυτά τα χρόνια.

 

Δυστυχώς το ποτάμι μπορεί να γυρίσει πίσω, όπως αποδεικνύουν τα παραδείγματα Βορίδη-Μπαμπινιώτη οι οποίοι ανήκουν και οι δύο στην λαϊκίστικη δεξιά. Το μήνυμα που δίνουν οι πράξεις τους είναι σαφές και είναι αυτό που χαρακτηρίζει την παρακμή της μεταπολίτευσης: «νόμος δεν είναι ότι ψηφίζει η Βουλή αλλά ότι δέχεται το πεζοδρόμιο». Μόνη υπαρκτή απάντηση σ’ αυτές τις τακτικές είναι η στήριξη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.