Μήνας: Ιανουάριος 2009

Τι θέλει η Τουρκία στο Αιγαίο;

Συντάκτης: – 16/01/2009

Το 1922 όσοι Έλληνες επιβίωσαν από τις οργανωμένες σφαγές και τα αμελέ ταμπουρού εκδιώχθηκαν από την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Ο ελληνισμός αποδέχθηκε τον θάνατο του δίκαιου ονείρου του. Όπως σχολίασε ο Βενιζέλος για τη συνθήκη της Λωζάνης, «η δίκη κράτησε 4 αιώνες, τώρα βγήκε οριστικό αποτέλεσμα».

                Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν μια σοφή μοιρασιά και μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία του Βενιζέλου. Η Τουρκία πήρε τα Στενά (γι’ αυτό η Ανατολική Θράκη, η Ίμβρος και η Τένεδος πέρασαν ξανά υπό τουρκική κυριαρχία) και η Ελλάδα το Αιγαίο. Έτσι εγκαθιδρύθηκε μια βιώσιμη ισορροπία δυνάμεων και αποτράπηκε η υπέρμετρη συγκέντρωση ισχύος όπως θα συνέβαινε αν ένα κράτος έλεγχε ταυτοχρόνως και τα Στενά και το Αιγαίο.

                Αν η Τουρκία είχε αποδεχθεί την Συνθήκη της Λωζάνης όπως την αποδέχθηκε η Ελλάδα τότε σήμερα αμφότερες θα ήταν πλουσιότερες και ισχυρότερες.  Δυστυχώς όμως η Τουρκία δεν την αποδέχθηκε ποτέ (με εξαίρεση ίσως την περίοδο που ζούσε ο Κεμάλ) διότι ο δρόμος για να ξαναγίνει περιφερειακή υπερδύναμη περνά από την ανατροπή των συσχετισμών της Λωζάνης.

                Εξόντωσε τον ελληνικό πληθυσμό της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Επιδιώκει τον βίαιο εκτουρκισμό των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης. Εφευρίσκει κάθε είδους απίθανες θεωρίες και νέες έννοιες (αντί για «νησιά» μιλά για «γεωγραφικούς σχηματισμούς που εξέχουν της θαλάσσης») για να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία ακόμα και στη Γαύδο. Στρατηγική της επιδίωξη είναι να σύρει την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα ενός επιχαίροντος τρίτου για να λύσουν το «πρόβλημα του Αιγαίου». Αυτό προσπάθησε να πετύχει το 1996 στα Ίμια αλλά δεν το κατάφερε.

                Αν η Τουρκία δεν γίνει μια δημοκρατική χώρα που σέβεται την ανθρώπινη ζωή, αποδέχεται το διεθνές δίκαιο και τηρεί τις συνθήκες, τότε το ερώτημα δεν είναι αν θα επιτεθεί στην Ελλάδα αλλά πότε θα της το επιτρέψουν οι συνθήκες και κυρίως τα δικά μας λάθη. Κύπρου μέμνησο.

Δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 16 Ιανουαρίου 2009

Και τώρα τι;

Συντάκτης: – 09/01/2009

Υπήρξε γενναία και εντυπωσιακή η απόφαση του Πρωθυπουργού να θέσει εκτός κυβέρνησης τον κ.Αλογοσκούφη όπως και όσους εμπλέκονταν στην υπόθεση Βατοπεδίου. Το μήνυμα είναι σαφές και η υποτίμησή του απλώς ενισχύει το ίδιο το μήνυμα.

            Τρία θέματα όμως δημιουργούν ανησυχίες ως προς το τελικό ζητούμενο που είναι η επιτυχής διαχείριση της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας.

            1. Ο Πρωθυπουργός μας ενήργησε με μεγάλη καθυστέρηση και κατόπιν συνεχόμενων αρνητικών δημοσκοπήσεων. Δυστυχώς η λογική που επικρατεί –και όχι μόνο στη ΝΔ- είναι η άσκηση πολιτικής όχι πια με το ένα αλλά και με τα δυο μάτια στις δημοσκοπήσεις. Έτσι όμως οι πολιτικοί αντί να ηγούνται, κυνηγούν τον ορίζοντα.

            2. Το δίδυμο Παπαθανασίου-Χατζηδάκης εξακολουθεί να εμπνέεται από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές αρχές που είναι πια ξεπερασμένες. Η πολιτική τους μάλλον θα κινηθεί στη λογική «βοήθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω». Έτσι είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ζήσουμε εσωκομματικές τραγωδίες με ευρύτερες πολιτικές επιπτώσεις διότι η λαϊκή δεξιά, η ψυχή της παράταξης που μπήκε μπροστά στα δύσκολα, βρέθηκε εκτός. Εκείνη θέλει ένα κράτος παρεμβατικό και έχει ισχυρά ερείσματα σε κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες όπως η Β’ Αθήνας. Ας μην ξεχνάμε ότι το 2000 ο Σημίτης κέρδισε γιατί κέρδισε τη Β’ Αθήνας.

            3. Η συμμετοχή Σαμαρά στην κυβέρνηση δίνει την εικόνα πανστρατιάς και αποκατάστασης της ενότητας του ευρύτερου χώρου αλλά τώρα πια η ενότητα αυτή δεν απειλείται από τον Σαμαρά αλλά από τον Καρατζαφέρη. Και αυτός φοβάται την λαϊκή δεξιά, κανέναν άλλον. Ο Σαμαράς είναι εκείνος που έχει την απαράγραπτη ευθύνη γιατί την κρίσιμη στιγμή η Ελλάδα ακολούθησε μια αυτοκτονική πολιτική στο θέμα των Σκοπίων που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Είναι εκείνος στον οποίο οφείλεται η εισαγωγή της έννοιας «διαπλοκή» στο πολιτικό μας λεξιλόγιο. Πώς ακριβώς συνάδει αυτό με την μάχη κατά των «νταβατζήδων» που εξακολουθεί να μιλά στην ψυχή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών;

            Κάπως έτσι κινήσεις όπως η τοποθέτηση του Α.Σπηλιωτόπουλου στο Υπουργείο Παιδείας, μοιάζουν περισσότερο με νησίδες ελπίδας παρά με ψηφίδες ενός συνολικού σχεδίου για την έξοδο από την κρίση.

 Δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 9 Ιανουαρίου 2009

Ελπίδα

Συντάκτης: – 02/01/2009

Δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 2 Ιανουαρίου 2009